Σελίδα 96 από 96 ΠρώτηΠρώτη ... 4686949596
Εμφάνιση αποτελεσμάτων : 951 έως 955 από 955
  1. #951
    Μέλος PhotoMind
    Εγγραφή
    05-05-2016
    Περιοχή
    Αθήνα
    Μηνύματα
    13

    My Social Networking

    Add vspagouros on instagram

    Προεπιλογή Απάντηση: Μουσική, Μουσικοί και μουσικάντηδες

    Μια μπάντα που ανακάλυψα σχετικά πρόσφατα είναι η Lanterna. Παίζουν instrumental ταξιδιάρικη μουσική με progressive rock εππιροές. Ειδικά σε ταξίδι ακούγονται με τις ώρες.
    To b-minor ειναι ένα απο τα αγαπημένα μου κομμάτια
    https://www.youtube.com/watch?v=h7STa-adR2g

  2. #952
    Μέλος PhotoMind Το avatar του χρήστη digibill
    Εγγραφή
    23-02-2008
    Περιοχή
    Αθήνα
    Ηλικία
    32
    Μηνύματα
    4,398

    My Social Networking

    Add digibill on instagram

    Προεπιλογή Απάντηση: Μουσική, Μουσικοί και μουσικάντηδες

    Βασίλη πολύ ενδιαφέροντες, δεν τους ήξερα

    Αλλάζω λίγο το mood, με αφορμή τον θάνατο του Νικου Τρανταφυλλίδη, γιού του γνωστού Χάρρυ Κλύν. Ο Νίκος Τριανταφυλλίδης, εκτός από γενικά ρομαντικός τύπος, υπήρξε σκηνοθέτης και μουσικόφιλος. Το 1993 λοιπόν είχε σκηνοθετήσει σε ασπρόμαυρο super8 το video clip για το «Δεν Χωράς Πουθενά» των Τρυπών. Μεγάλη ιστορία οι Τρύπες, από που'να την πιάσει και που'να την τελειώσει κανείς... Προωπικά θεωρώ πως αποτέλεσαν έναν συγκερασμό ρομαντισμού, πανκ και προβληματισμού υπαρξιακής καθαρότητας - προβληματισμός του τύπου που γεννάται μόνο μέσα στο καθαρό βλέμμα ενός παιδιού που βλέπει ξεκάθαρα τη "γύμνια του βασιλιά", του κόσμου δηλαδή των ενηλίκων που δεν διακατέχεται ούτε από τα ελάχιστα ψήγματα αυτοσυνέπειας... Οι Τρύπες εξάλλου μεγαλούργησαν ακριβώς την περίοδο που η ελληνική κοινωνία μικροαστικοποιούνταν μαζικά, κι επομένως όταν χτίζονταν οι σύγχρονες συλλογικές αυταπάτες μας, που τόσο βίαια γκρεμίστηκαν πρόσφατα..

    Γιατί τα αναφέρω όλα αυτά; Γιατί στο videoclip του Τριανταφυλλίδη για το «Δε χωράς πουθενά» ο ρομαντισμός του σκηνοθέτη συναντά τον υπαρξιακό πανκ ρομαντισμό των Τρυπών και δίνει ένα χαρακτηριστικό δείγμα από την μουσική ατμόσφαιρα που σημάδεψε μια ολόκληρη γεννιά: τα εναρκτήρια πλάνα των ενισχυτών, και ειδικά η κλασσική πρόσοψη του Marshall στο πρώτο κιόλας πλάνο, «φωνάζουν» στούντιο, ροκ συναυλία, χώρο "γρατσουνίσματος" - εκφάνσεις τυπικές για μια εποχή που οι 15άρηδες έψαχναν να βρουν κάποιο νόημα μέσω της μουσικής (σήμερα, οι αντίστοιχες εφηβικές αναζητήσεις διέπονται από εντελώς διαφορετικές εικόνες). Μόλις το πλάνο ανοίγει, το σκοτεινό καταγώγι και οι φιγούρες των Τρυπών ολοκληρώνουν αυτή την εικονοποιημένη ταυτοποίηση μιας εποχής: γυμνοί τοίχοι, τζινάτοι τύποι, άλλοι μαλλιάδες - άλλοι πιο κοντοκουρεμένοι και το ρυθμικό κοπάνημα του Αγγελάκα....

    Το κερασάκι στην τούρτα; Το πλάνο στις μπότες με τον κρίκο στο 1:42, οι οποίες μαζί με το τζιν (κι ενίοτε το flight jacket) αποτελούσαν την "κλασσική εμφάνιση" στα λύκεια της εποχής!

    Με απλά μέσα, αλλά με ρομαντισμό και ευαισθησία, ο Τριανταφυλλίδης μετέφερε εδώ την καθημερινότητά του στο διαχρονικό, ως δηλωτικό μορφικού τύπου...



    Και μιας κι έπιασα τις τρύπες (και θυμήθηκα τα 15 μου) ας δούμε άλλο ένα πολύ πετυχημένο κλιπάκι τους (δεν έκαναν και πολλά εξάλλου). "Ακούω την αγάπη", από το 1996 (δίσκος: Κεφάλι γεμάτο χρυσάφι). Πολύ πριν δω το videoclip, το συγκεκριμένο κομμάτι μου έδινε την αίσθηση ενός "road movie", μου δημιουργούσε φευγαλέες εικόνες σαν αυτές που περνάνε από το παράθυρο όταν ταξιδεύεις... Το videoclip πράγματι πιάνει αυτή την αίσθηση, με ασφυκτικά κοντινα πλάνα "roadtrip" πάνω στο σώμα του Αγγελάκα, που ξαφνικά μετατρέπονται σε φευγαλέες εικόνες κίνησης "έξω από το παράθυρο", κι έπειτα ανοίγουν σε όλη την μπάντα...

    Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη digibill : 07-06-2016 στις 15:22

  3. #953
    Μέλος PhotoMind
    Εγγραφή
    19-06-2012
    Περιοχή
    Αθήνα
    Ηλικία
    40
    Μηνύματα
    417

    Προεπιλογή Απάντηση: Μουσική, Μουσικοί και μουσικάντηδες

    Βασίλη σταμάτα επιτέλους. για να μετρήσω τόσο πίσω πρέπει να βγάλω και παπούτσια (και ήμουν ήδη λύκειο.)



    εχουμε πάρτυ εδώ
    (τα ξαναμέτρησα. εβαλα και τους συνάλεφους διπλα διπλα, ευτυχώς πριν το λύκειο ήταν)
    Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη Κατερίνα : 08-06-2016 στις 10:43

  4. #954
    Μέλος PhotoMind Το avatar του χρήστη digibill
    Εγγραφή
    23-02-2008
    Περιοχή
    Αθήνα
    Ηλικία
    32
    Μηνύματα
    4,398

    My Social Networking

    Add digibill on instagram

    Προεπιλογή Απάντηση: Μουσική, Μουσικοί και μουσικάντηδες

    Καθώς ο καιρός έχει δροσίσει σημαντικά τις τελευταίες μέρες, ο Αύγουστος μας κλείνει το μάτι για τον Σεπτέμβρη που έρχεται. Δεν ξέρω για σας, αλλά για μένα η έλευση του Σεπτέμβρη πάντα συνοδευόταν από μια γλυκιά μελαγχολία, έναν συναισθηματικό μετεωρισμό ανάμεσα στο τέλος του καλοκαιριού και στην έλευση μιας καινούργιας χρονιάς, έτσι ακριβώς όπως την περίοδο αυτή ο καιρός μεταβάλλεται αναποφάσιστος μεταξύ των τελευταίων θερμών ημερών του καλοκαιριού και των πρώτων πραγματικά δροσερών (και βροχερών) του φθινοπώρου. Αυτό το συναίσθημα ακριβώς πραγματεύεται το September Song του Django Reinhardt.

    Ο Django ήταν γόνος φτωχής οικογένειας ρουμάνων τσιγγάνων· από μικρός έπαιζε διάφορα έγχορδα (βιολί, μπάντζο κ.ά.), αφού πολλοί στην οικογένειά του ήταν ερασιτέχνες μουσικοί. Όταν ωστόσο του πήρανε την πρώτη του ακουστική κιθάρα, αφοσιώθηκε αποκλειστικά σε αυτήν και μέχρι την ηλικία των 18 κατέληξε να βγάζει τα προς το ζειν αποκλειστικά από την μουσική. Παρέμενε ωστόσο δραματικά φτωχός, μένοντας σε ένα τροχόσπιτο το οποίο καταστράφηκε σε μία πυρκαγιά που παραλίγο να του κοστίσει τη ζωή του. Ο Django τελικά δεν πέθανε, από τα εγκαύματα ωστόσο παρέλυσαν τα δύο δάχτυλα του αριστερού του χεριού και το ένα του πόδι ήταν σε δραματική κατάσταση - οι γιατροί στο νοσοκομείο πρότειναν να τον ακρωτηριάσουν, όμως αυτός δεν δέχτηκε!
    Μετά από μερικά χρόνια ο Django όχι απλώς ξαναπερπάτησε, αλλά ξανάπαιξε και κιθάρα, μεταβάλλοντας την τεχνική του στο αριστερό χέρι έτσι ώστε να χρησιμοποιεί κυρίως τα δυο "καλά" του δάχτυλα! Τελικώς, κατάφερε να γίνει ένας από τους σημαντικότερους jazz κιθαρίστες φτάνοντας στη διάσταση του θρύλου, πρότυπο για πολλούς μετά από αυτόν (μάλιστα υπήρξε ο πρώτος σημαντικός ευρωπαίος τζαζίστας). Η σημαντικότερη ίσως συνεισφορά του ήταν ότι έβγαλε την κιθάρα από τον αποκλειστικά συνοδευτικό της ρόλο και την ανέδειξε ως όργανο μελωδίας. Αυτή του έμφαση στη μελωδία είναι υπεύθυνη για τα τόσο συναισθηματικά κεντρικά θέματα των κομματιών του, τα οποία σχεδόν αμέσως σου καρφώνονται στο αυτί.

    Η συγκεκριμένη εκτέλεση είναι από τον τελευταίο δίσκο που ηχογράφησε ο Django, σχεδόν ένα μήνα πριν πεθάνει από εγκεφαλικό σε ηλικία 43 ετών (μπορείτε να ακούσετε όλον αυτόν τον εξαιρετικό δίσκο εδώ)...


  5. #955
    Μέλος PhotoMind Το avatar του χρήστη digibill
    Εγγραφή
    23-02-2008
    Περιοχή
    Αθήνα
    Ηλικία
    32
    Μηνύματα
    4,398

    My Social Networking

    Add digibill on instagram

    Προεπιλογή Απάντηση: Μουσική, Μουσικοί και μουσικάντηδες

    Ένα από τα κλασσικά έργα που αναζητώ υποσυνείδητα τέτοια εποχή, είναι οι έξι σουίτες για τσέλο του Bach. Θες ο ζεστός ήχος του σόλο τσέλο, κάτι η τάση ενδοσκόπησης που αναζωπυρώνεται τέτοια εποχή (τέλος χρόνου, κρύο, αναζήτηση ζεστασιάς και σιγουριάς), τέλη φθινοπώρου - αρχές χειμώνα τις επιζητώ και τις ακούω πιο ευχάριστα..

    Πρόκειται για ένα από τα πιο ηχογραφημένα κλασσικά έργα, με εκατοντάδες διαφορετικές ερμηνείες και δισκογραφικές εκδόσεις. Προσωπικά όμως, από την πρώτη στιγμή που άκουσα την ερμηνεία του Pablo Casals, με μαγνήτισε. Ο Casals θεωρείται από τους κορυφαίους τσελίστες της σύγχρονης εποχής, κι εν μέρει «ευθύνεται» για την ανάδειξη των έξι σουιτών του Bach (τις οποίες ανακάλυψε κάπου στην εφηβεία του και, αφού τις μελετούσε καθημερινά επί 13 χρόνια, έπειτα τις παρουσίασε ζωντανά!) και για την δισκογραφική πολυπαρουσίασή τους μετέπειτα. Ο τρόπος λοιπόν που τονίζει τις φράσεις, διακόπτοντας τη συνεχή ροή της σουίτας αλλά μένοντας πιστός σε έναν βαθύτερο, συναισθηματικό ρυθμό - όλα αυτά ταιριάζουν πολύ με τον τρόπό που εγώ αντιλαμβάνομαι το έργο, οπότε και αυξάνουν την απόλαυση που παίρνω.

    Το "πρόβλημα" με τον Casals είναι ότι οι ηχογραφήσεις που έκανε για τις σουίτες έγιναν μεταξύ 1936 και 1939· επομένως, μιας και τα masters είναι εκείνησς της εποχής, όλες οι σημερινές δισκογραφικές (επαν)εκδόσεις της ερμηνείας του Casals υποφέρουν από σημαντικό θόρυβο υποβάθρου, παρά τα remastering και τις ψηφιακές αποθορυβοποιήσεις.

    Πρόσφατα ωστόσο, ένας χρήστης του youtube ανέβασε μια εκδοχή τους, ύστερα από προσωπική του επεξεργασία, η οποία σε σημαντικό βαθμό έχει διορθώσει το ζήτημα του ήχου (αν και προσωπικά νομίζω ότι στην πορεία έχασε και αρκετό από τον "όγκο" του οργάνου).



    Σε κάθε περίπτωση, με θόρυβο ή χωρίς, η ερμηνεία του Casals είναι τέτοια που κολλάς σε αυτήν και αγνοείς τα υπόλοιπα...

    ΥΓ: Ο Casals υπήρξε μια γενικότερα ενδιαφέρουσα περσόνα: έφυγε από την Ισπανία μετά την ήττα των δημοκρατικών στον εμφύλιο κι ορκίστηκε να μην επιστρέψει αν δεν πέσει η χούντα (και τελικά πέθανε στο Πουέρτο Ρίκο)· σε όλη του τη ζωή δεν έπαιξε ποτέ σε κράτος που είχε αναγνωρίσει το καθεστώς του Φράνκο (με μια εξαίρεση τις ΗΠΑ επί Κέννεντυ)· δεν δίστασε στα 80 του να παντρευτεί μια 20χρονη μαθήτριά του (!!!) κι όταν του επισημάνθηκε πως αυτό είναι κάπως "επικίνδυνο", απάντησε πως "I look at it this way: if she dies, she dies" (!!!!!!)· στη συνέντευξη τύπου για τα 80 χρόνια του, κατανάλωσε το μεγαλύτερο μέρος της ομιλίας του περιγράφοντας το πόσο δραματική ήταν η κατάσταση στον κόσμο (1956) και τελικά κατέληξε: "The situation is hopeless. We must take the next step"

Δικαιώματα - Επιλογές

  • You may not post new threads
  • You may not post replies
  • You may not post attachments
  • You may not edit your posts
  •  
  • BB code is σε λειτουργία
  • Τα Smilies είναι σε λειτουργία
  • Ο κώδικας [IMG] είναι σε λειτουργία
  • [VIDEO] code is σε λειτουργία
  • Ο κώδικας HTML είναι εκτός λειτουργίας