William Albert Allard




Ο Allard είναι από τους αγαπημένους μου φωτογράφους και ένας από αυτούς που θαυμάζω για τον τρόπο που χειρίστηκαν το χρώμα.
Από την πρώτη στιγμή που είδα τις φωτογραφίες του, με γοήτευσε, χωρίς να μπορώ να προσδιορίσω τι είναι αυτό ακριβώς που μου άρεσε.


…. ….

(απίστευτο το καδράρισμα της μεσαίας φωτογραφίας ! Θα το τολμούσατε; )


Αν θα έπρεπε να πω με μια λέξη τι είναι αυτό που με γοητεύει στον Allard, θα έλεγα πως είναι η αγάπη με την οποία προσεγγίζει τα θέματά του. Η αγάπη και η σεμνότητα. Φαίνεται άλλωστε και από τα ίδια του τα λόγια που θα δούμε αργότερα.


…. ….


Για να δούμε λίγα βιογραφικά στοιχεία:

Γιος Σουηδού μετανάστη, ο William Albert Allard γεννήθηκε το 1937 στη Μινεάπολη της Μινεσότας, όπου και σπούδασε στην Σχολή Καλών Τεχνών και το Πανεπιστήμιο.
Ο Allard είναι φωτογράφος ανθρώπων και ένας από τους λίγους φωτογράφους της γενιάς του, που το σύνολο της δουλειάς του είναι έγχρωμο.
Έχει συμμετάσχει από το 1964 στη National Geographic Society ως συγγραφέας και φωτογράφος με διάφορες σχέσεις εργασίας.
Κατά τη διάρκεια της καριέρας του στο National Geographic, ο Allard συνέβαλε σε καμιά 30αριά άρθρα του περιοδικού ως φωτογράφος καθώς και σε μια σειρά βιβλίων που εξέδωσε το περιοδικό.
Οι ιστορίες του για το περιοδικό περιλαμβάνουν τα: "Rodeos: Behind the Chutes," "Untouchable," "Bohemian Rhapsody," "Welcome to Bollywood," "Thailand's Urban Giants," and "Hutterite Sojourn."
Έχει φωτογραφήσει σε όλο τον κόσμο και δουλειά του έχει δημοσιευθεί στις πιο σημαντικές εκδόσεις στην Αμερική και την Ευρώπη.
Ο Allard έχει δημοσιεύσει πολλά βιβλία που έτυχαν ευρείας αποδοχής όπως, Vanishing Breed , The Photographic Essay , A Time We Knew: Images of Yesterday in the Basque Homeland , Time at the Lake: A Minnesota Album και Portraits of America.
Υπήρξε συνεργάτης του πρακτορείου Magnum Photos και έργα του εκτίθενται σε πολλές ιδιωτικές και μουσειακές συλλογές. Ζει στους πρόποδες των Blue Ridge Mountains κοντά στην Charlottesville της Virginia, με τη σύζυγο του, Ani.


…. ….

(συγγνώμη για μερικές φωτογραφίες, αλλά δεν ήθελα να καταστρέψω το βιβλίο, ούτε και να τις αφήσω έξω από την παρουσίαση)


Ο Allard είναι φανερό πως εμβάθυνε πολύ στη φωτογραφία.
Θα μπορούσε να ξεγελαστεί κανείς, να πει «άλλος ένας φωτογράφος του National Geographic», αλλά δεν είναι έτσι τα πράγματα.
Διαβάζω μια φράση του για παράδειγμα:

  • «Νομίζω ότι οι καλύτερες φωτογραφίες κρύβονται συχνά στις παρυφές των καταστάσεων, δεν θεωρώ το ίδιο ενδιαφέρον να φωτογραφίζω τις ίδιες τις καταστάσεις όσο τις παρυφές τους. (τα ακραία όριά τους)»



Πολύ ωραία δεν είναι αυτό που λέει; Πόσες και πόσες φορές και εμείς, εγκλωβιζόμαστε από ένα θέμα και χάνουμε την αληθινή φωτογραφία;


…. ....

Να και άλλη μια ωραία φράση που έχει πει ο Allard

  • "Αυτό που έχει πραγματικά μεγάλη σημασία είναι να απλουστεύουμε. Η δουλειά των περισσότερων φωτογράφων θα βελτιωνόταν σε πολύ μεγάλο βαθμό αν μπορούσαν να κάνουν ένα πράγμα: να απαλλαγούν από τα άσχετα προς τα θέμα. Αν αγωνιστούμε για την απλότητα, είναι πιθανότερο να φτάσουμε στο θεατή."



….


Από το λεύκωμα «Πορτραίτα της Αμερικής», παραθέτω αποσπάσματα από τον πρόλογο, γραμμένο από τον ίδιο τον Allard: (ευχαριστώ τη Λένα για τη μετάφραση )


"Λίγα χρόνια πριν, άκουσα να αναφέρονται σε μένα με τον τίτλο «ο φωτογράφος της Αμερικής».
Χμ, σκέφτηκα τότε, τι σημαίνει αυτό; Ένοιωσα ότι ο χαρακτηρισμός ήταν σχεδόν μειωτικός.
Στο κάτω-κάτω, έχω δουλέψει σε 25 διαφορετικές χώρες! Ασφαλώς κάποιοι από τους φίλους μου του σιναφιού, έχουν πάει σε περισσότερες, αλλά και γω έχω ταξιδέψει αρκετά όλα αυτά τα χρόνια. Έχω σεργιανίσει στον κόσμο.
Από την άλλη πλευρά, αναρωτιέμαι καμιά φορά μήπως μου λείπει το γονίδιο που όλοι οι φωτογράφοι του National Geographic υποτίθεται πως έχουν. Στην 37χρονη καριέρα μου, φωτογραφίζοντας για πλειάδα περιοδικών αλλά κυρίως για το Geographic, έμεινα πολύ καιρό «στο σπίτι» με την έννοια ότι έχω δουλέψει πολύ στην πατρίδα μου. Αλλά είχα έναν καλό λόγο: Ερωτευόμουν κάθε φορά τον τόπο. Υπάρχουν πολλά να αγαπήσει κάποιος στην Αμερική και σαν φωτογράφος και συγγραφέας βρήκα όλα όσα θα μπορούσε κανείς να ζητήσει και να καταπιαστεί εδώ στις ΗΠΑ, ειδικά στην ύπαιθρο. Δεν έχω διερευνήσει τις Αμερικάνικες πόλεις και τα προάστια, τις γειτονιές της Βαλτιμόρης, τα κοινωνικά ήθη των άστεων, τα σκοτεινά σοκάκια. Δεν ένιωσα κάποια έλξη προς αυτήν την κατεύθυνση.
Αυτό το βιβλίο είναι ένα είδος αυτοπροσωπογραφίας. Αποτελεί μιαν αναδρομή της δουλειάς μου στην Αμερική αλλά και την αντανάκλαση ενός αρκετά μεγάλου μέρους της ζωής μου με την έννοια πως αποτυπώνει ότι με τράβηξε, σαν καλλιτέχνη και σαν άνθρωπο."

…. ….


"Τον Ιούνιο του 1964 μου ζητήθηκε να φωτογραφήσω την κοινότητα των Άμις στην Πενσυλβανία, για την πρώτη μου ανάθεση σαν φωτογράφος του N.G. Αυτή η πρώτη επαγγελματική μου δουλειά έξω από το Πανεπιστήμιο της Μινεσότα, ήταν και η πρώτη φορά που φωτογράφησα με χρώμα και η πρώτη μου ευκαιρία να πραγματοποιήσω τις ελπίδες και τις φιλοδοξίες που έχτιζα τα 5 χρόνια των σπουδών μου, με όλη την απαραίτητη αφέλεια φυσικά, αλλά και η πρώτη φορά που χρειάστηκε να πείσω κάποιους να μου επιτρέψουν να φωτογραφίσω τον τρόπο ζωής τους παρά το γεγονός ότι, οι ίδιος απέρριπταν τον δικό μου τρόπο ζωής.
Το να φωτογραφίζονται, είναι κάτι που η θρησκεία των Άμις απαγορεύει. Αυτή δεν ήταν η τελευταία φορά που αντιμετώπισα μια τέτοιου είδους πρόκληση και σαν αρχή της καριέρας μου, αποδείχτηκε πολύ κρίσιμη για την κατεύθυνση που θα έπαιρνα κατόπιν στην δουλειά μου.
Ξεκινώντας την καριέρα μου στα τέλη της δεκαετίας του ’60, όταν ήμουν στην αρχή της 3ης δεκαετίας της ζωής μου, με τράβηξε η Αμερικάνικη Δύση που έμελλε να αποτελέσει τμήμα της ζωής και της δουλειάς μου για παραπάνω από 10 χρόνια.
Μετά την επιτυχία της φωτογράφισης των Άμις, το N.G. μου ανέθεσε να κάνω ένα θέμα για την θρησκευτική κοινότητα των Hutterite και την κοινοβιακή τους ζωή. Επισκέφτηκα κοινότητες σε τρεις καναδικές επαρχίες και κάποιες ακόμα στην Ντακότα και την Μοντάνα.
Μου ζητήθηκε να φωτογραφήσω και να γράψω το συνοδευτικό κείμενο. Αυτή η χρονιά που πέρασα στην κεντρική Μοντάνα υπήρξε η απαρχή της φιλίας μου με κάποιες από τις εκεί οικογένειες που κρατάει ακόμα μέχρι σήμερα, αλλά και της αγάπης μου για την Μοντάνα ειδικά και την Αμερικάνικη Δύση εν γένει."

…. ….


"Για τα επόμενα 10 χρόνια επικεντρώθηκα στην ανάπτυξη σχεδίων πάνω σε πιθανά θέματα που θα έκανα στην Δύση. Δούλεψα επίσης και στο εξωτερικό, αλλά πάντα προσπαθούσα να πηγαίνω Δυτικά όσο το δυνατόν συχνότερα. Κατά την διάρκεια αυτής της δεκαετίας έκανα ένα βιβλίο για στον Αμερικάνο καουμπόι με το N.G., και θέματα στο περιοδικό για την ζωή του ράντζου, για τον Chief Joseph και τον Ινδιάνικο πόλεμο του 1877.
Τότε, στα 1980, αποφάσισα ότι η φωτογραφική ματιά μου δεν εξελισσόταν και ότι είχα ανάγκη να αποχαιρετήσω την Δύση σαν κύρια πηγή της έμπνευσής μου. Απομακρύνθηκα λοιπόν απ’ αυτήν για το μεγαλύτερο μέρος των επόμενων 15 ετών, συχνά δουλεύοντας έξω από τις ΗΠΑ. Έκανα φωτογραφήσεις για το Geographic στο Περού, στην Προβηγκία, την Κύπρο, την Σικελία."



Έβαλα με bold αυτό το σπουδαίο που έκανε.
Ενώ δηλαδή είχε ένα θέμα που «του έβγαινε» και τον γοήτευε, πήρε την απόφαση να το παρατήσει γιατί ένοιωσε να μένει στάσιμος.
Αυτό και μόνο αρκεί για να αγαπήσεις έναν φωτογράφο – νομίζω


…. ….

.
…. ….



Αν και χωρίζω τις σειρές των φωτογραφιών σύμφωνα με τα πρότζεκτ που φωτογράφιζε, αξιοπρόσεκτη είναι η ομοιογένεια της φωτογραφικής του δουλειάς.
Είτε φωτογραφίζει αγρότες, είτε αθλητές, τους προσεγγίζει με τον ίδιο εσωτερικό τρόπο και την ίδια αγάπη.


…. ….

.

Και κάτι ακόμα που μου κάνει εντύπωση είναι ο τρόπος που χειρίζεται το χρώμα. Ο Allard έκανε μόνο χρώμα, αλλά είχε έναν τρόπο να το κάνει σαν ασπρόμαυρο. Δηλαδή, όπως στις καλές φωτογραφίες οι λευκές και μαύρες περιοχές λειτουργούν για να στηρίξουν τη φωτογραφία, το ίδιο κάνει και ο Allard με το χρώμα. Και ακόμα και εκεί που το χρώμα ξεχειλίζει, καταφέρνει να το κάνει στοιχείο που στηρίζει την εικόνα του χωρίς να το αφήνει να την καπελώνει.



…. ….




Δεν ξέρω αν σας αρέσει ο Allard. Εμένα μου φαίνεται σπουδαίος. Και δεδομένου πως όλα αυτά που κάνει τα κάνει με χρώμα, μου φαίνεται ακόμα πιο σπουδαίος .
Να κλείσω με μια δικια του φράση:

• "Πρέπει να πιέσετε περισσότερο τον εαυτό σας. Πρέπει να αρχίσετε να αναζητάτε εικόνες που κανείς άλλος δεν θα έπαιρνε. Πρέπει να χρησιμοποιήσετε τα εργαλεία που έχετε στα χέρια σας για να σκάψετε βαθύτερα."


-------------------------------------------------------------

Οι φωτογραφίες αυτού του άρθρου προέρχονται από το βιβλίο “Portraits of America



Τις φωτογραφίες του άρθρου και μερικές ακόμα σε μορφή γκαλερί, μπορείτε να δείτε στο http://www.photomind.gr/xtfiles/manlyk/WAA/