Σελίδα 1 από 4 123 ... ΤελευταίαΤελευταία
Εμφάνιση αποτελεσμάτων : 1 έως 10 από 39
  1. #1
    Μέλος PhotoMind Το avatar του χρήστη stefanos_k
    Εγγραφή
    23-02-2010
    Περιοχή
    Αετός Καρύστου, Εύβοια
    Ηλικία
    58
    Μηνύματα
    521

    Cool Σκέψεις προς σκέψην

    ΓΡΑΦΩ Ή ΤΟ ΓΡΑΦΕΙΝ (αντικαταστείτε το με ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΖΩ Ή ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΖΕΙΝ)
    από τον
    ΕΥΓΕΝΙΟ ΙΟΝΕΣΚΟ

    Γράφουμε μια λέξη. Γράφουμε δυο λέξεις. Τα χάνουμε με αυτό που γράψαμε, τα χάνουμε που γράψαμε, αναρωτιόμαστε τι είναι αυτό που γράψαμε. Αναρωτιόμαστε τι είναι το γράψιμο. Η εξήγηση που δίνουμε εμείς στον εαυτό μας δεν μας ευχαριστεί, και να που έρχονται οι άλλοι που αναλύουν τι είναι το γράψιμο και τι είναι αυτό που γράψαμε! Σας το εξηγούν και συγχρόνως, όπως το εξηγούν σε σας, το εξηγούν στον εαυτό τους, εξηγούνται οι ίδιοι και προσπαθούν να εξηγήσουν τι σημαίνει το να εξηγείς και να εξηγείσαι! Όμως δεν συμφωνείς με αυτό που οι άλλοι έχουν γράψει για σένα, τους εξηγείς ότι δεν είσαι σύμφωνος με τις εξηγήσεις τους και τους δίνεις την πραγματική εξήγηση γι’ αυτό που έγραψες και τι σημαίνει το να γράφεις. Εξηγήσεις, που και γι’ αυτές οι άλλοι δεν συμφωνούν, γιατί αυτοί διαθέτουν την αντικειμενική εξήγηση που εσύ δεν μπορείς να τη δεχτείς, εκτός κι αν κάνεις μεγάλη προσπάθεια για να γίνεις αντικειμενικός, κάτι που πρακτικώς είναι αδύνατο, γιατί για να το καταφέρεις πρέπει να ξεπεράσεις την υποκειμενικότητα που σε κατέχει και σε συντρίβει, έτσι τουλάχιστον λένε, ενώ συγχρόνως παραδέχονται, από τη δική τους μεριά, ότι η αντικειμενικότητα τους δεν είναι αυθεντική αντικειμενικότητα, γιατί και αυτοί είναι περιορισμένοι σε μια υποκειμενικότητα, την οποία καταφέρνουν ίσως πιο εύκολα να ξεπεράσουν, παραδείγματος χάριν στην κοινωνιολογία ή τη στατιστική, πράγμα που κάνει τις εξηγήσεις τους να είναι το αποτέλεσμα μιας αντικειμενικής υποκειμενικότητας και, όπως και να’ χει, πιο σίγουρης από τη δική σου υποκειμενικότητα - αντικειμενικοποιημένη ή όχι - η οποία χαρακτηρίζει τις προσωπικές σου εξηγήσεις! Αφού γίνουν όλα αυτά, είναι απαραίτητες και συμπληρωματικές εξηγήσεις για να αξιολογήσουν την υποκειμενική αντικειμενικότητα της εξήγησης τους σε σχέση με τις δικές σου υποκειμενικο-αντικειμενικές εξηγήσεις!
    Ύστερα, ένας συγγραφέας δίνει με το γράψιμο του το αντικαθρέφτισμα του γραψίματος που θεωρείται γράψιμο, ενώ ο κριτικός με την κριτική του δίνει το αντικαθρέφτισμα της κριτικής που θεωρείται μόνο κριτική. Στη συνέχεια, ο κριτικός μελετά τα κείμενα του συγγραφέα, δίνοντας με το γράψιμο του το αντικαθρέφτισμα του γραψίματος, αλλά επίσης και ο συγγραφέας ξέρει τι θα πει να 'σαι κριτικός, να θεωρείς δηλαδή τον εαυτό σου κριτικό και να κριτικάρεις συγχρόνως όσα γράφει ένας συγγραφέας. Πλημμυρισμένος λοιπόν από αυτές τις κριτικές σκέψεις ένας συγγραφέας της κριτικής και ένας κριτικός του συγγραφέα, ο κριτικός και ο συγγραφέας διαφωνούν κουβεντιάζοντας και κουβεντιάζουν διαφωνώντας ασταμάτητα.
    Ευτυχώς, υπάρχουν οι ερμηνευτές για να εξηγήσουν την έννοια του διαλόγου και να αποκαλύψουν τα αντίθετα νοήματα. Αλλά πριν από αυτή τη διαδικασία ο ερμηνευτής πρέπει να προσδιορίζει την ερμηνεία της ερμηνείας του. Γιατί δεν μπορείς να γράψεις, ούτε φιλολογία, ούτε τη φιλολογία της φιλολογίας, ούτε τη φιλολογία της φιλολογίας της φιλολογίας, τελείως βλακωδώς, χωρίς να ξέρεις να χειριστείς τα κατάλληλα όργανα που θα σου επιτρέψουν να συλλάβεις την ουσία μιας φιλολογικής πραγματικότητας με λαβίδες αρκετά κατάλληλες, αποστειρωμένες, έτσι ώστε η φιλολογία της φιλολογίας της φιλολογίας της φιλολογίας να μη μολυνθεί από κάτι ξένο και φυσικά βρόμικο, με την πραγματική έννοια της λέξης, από τη φιλολογία της φιλολογίας της φιλολογίας της φιλολογίας!
    Λέγοντας λοιπόν παραπάνω ότι έγραψα μια λέξη και ύστερα μια δεύτερη, και ότι αυτό μας φαίνεται εκπληκτικά καταπληκτικό και ότι αναρωτιόμαστε κατάπληκτοι τι σημαίνει να γραφείς, ότι τα χάνουμε και ότι προσπαθούμε να το εξηγήσουμε με άλλες λέξεις, με λίγα λόγια, αυτές οι λέξεις ήταν διαφορετικές από τις πρώτες η ήταν λέξεις ίδιες με τις πρώτες; Αυτό είναι ένα σημαντικό ερώτημα. Γιατί, μια από τις σημαντικές ερωτήσεις είναι και η παρακάτω: Η φιλολογία προηγήθηκε ή ακολούθησε τη φιλολογία; Ή, ακόμα, να εκφραστώ με διαφορετικές λέξεις: Η φιλολογία γεννήθηκε από μόνη της ή από τη φιλολογία της φιλολογίας; Και ακόμα: Η επιμορφωτική φιλολογία γεννήθηκε από τη φιλολογία ή το αντίθετο; Μπορούμε να πούμε αυθόρμητα ότι από τη φιλολογία γεννήθηκε η επιμορφωτική φιλολογία. Αλλά μπορεί να φυτρώσει κάτι εάν πριν δεν υπάρξει κάποιος σπόρος και στη συγκεκριμένη περίπτωση χωρίς την επιμόρφωση; Έτσι λοιπόν, η επιμορφωτική φιλολογία, με λίγα λόγια η φιλολογία της φιλολογίας, θα πρέπει να είχε προηγηθεί της φιλολογίας. Οι λέξεις προηγούνται της λέξης ή η λέξη προηγείται; Κάτι που δεν είναι εντελώς παράλογο γιατί όλα αυτά είναι μέρος του περίγυρου ενός κειμένου. Αλλά, ποιος είναι αυτός ο περίγυρος, θέλω να πω ο περίγυρος μιας λέξης; Ε, λοιπόν, αυτός ο περίγυρος είναι λέξεις, και αυτές οι λέξεις, για μια ακόμα φορά, από πού προέρχονται; Προέρχονται από μια λέξη ή οι λέξεις προέρχονται από τη λέξη. Γυρίζουμε σε κύκλο. Αλλά, συνειδητά, γιατί γυρίζουμε σε κύκλο πιστεύοντας ότι γυρίζουμε σε κύκλο και ακριβώς γι’ αυτό γυρίζουμε σε κύκλο! Η συνείδηση φωτίζει το υποσυνείδητο, αλλά το γνωρίζει, αφού πριν ποτιστεί από αυτό, έτσι που το συνειδητό γίνεται υποσυνείδητο, το υποσυνείδητο γίνεται το συνειδητό, το κεφάλι γίνεται πισινός και ο πισινός γίνεται κεφάλι!

    Ευγένιος Ιονέσκο
    Από τα τετράδια
    Ρενό-Μπαρό
    Φεβρουάριος 1966

    Αναγνώστηκε στην τελευταία φωτογραφική συνάντηση της 'Πλατείας' από τον Γιώργο Βουτσινά. Πρόκειται για σχόλιο γύρω από την προσπάθεια κριτικής και σχολιασμού των φωτογραφιών. Αρκεί να αντικαταστήσετε με την φαντασία σας τον συγγραφέα με φωτογράφο.
    you see , you feel , and the surprised eye , responce
    το blogάκι μου

  2. #2
    Μέλος PhotoMind Το avatar του χρήστη vasilikos
    Εγγραφή
    23-02-2008
    Περιοχή
    Μαρκοπουλο Αττικης
    Ηλικία
    45
    Μηνύματα
    950

    Προεπιλογή Απάντηση: Σκέψεις προς σκέψην

    πολυ ενδιαφερον Στεφανε.Σ'ευχαριστω

  3. #3
    Μέλος PhotoMind Το avatar του χρήστη mandragoras
    Εγγραφή
    14-09-2009
    Περιοχή
    αθηνα
    Μηνύματα
    2,206

    Προεπιλογή Απάντηση: Σκέψεις προς σκέψην

    Παράθεση Αρχικό μήνυμα απο vasilikos Εμφάνιση μηνυμάτων
    πολυ ενδιαφερον Στεφανε.Σ'ευχαριστω
    ναι!!

  4. #4
    Μέλος PhotoMind Το avatar του χρήστη Andreas2000gr
    Εγγραφή
    23-02-2008
    Περιοχή
    Βριλήσσια
    Ηλικία
    51
    Μηνύματα
    1,685

    Προεπιλογή Απάντηση: Σκέψεις προς σκέψην

    Καταρχήν σε ευχαριστούμε Στέφανε για τη μεταφορά του κειμένου και το Γιώργο Βουτσινά που έφερε αυτό το κείμενο στο προσκήνιο.

    Ο Ιονέσκο είναι ο θιασώτης της λογικής του παραλόγου ή του παραλόγου της λογικής αν θέλεις. Το παραπάνω κείμενο για εμένα δεν έχει να κάνει τόσο με το θέμα της δημιουργίας (γενικότερα μιλώντας) και της κριτικής επί της δημιουργίας. Εδώ ως αφορμή παίρνει το γεγονός ότι ο παρατηρητής (εν προκειμένω ο κριτικός ) επιδρά με τη παρατήρηση του πάνω στο δημιουργό και το δημιούργημα του σαν ένα είδος αυτοεκπληρούμενης προφητείας καθώς επίσης και το αντίθετο ακόμα και με την σύγκρουση και τη διαφωνία. Αν αφήσουμε όμως στην άκρη τα λογοπαίγνια που γίνονται διαρκώς σε όλο το κείμενο φτάνουμε σε ένα συμπέρασμα (επίσης λογοπαικτικό) πολύ ενδιαφέρον.

    "Η συνείδηση φωτίζει το υποσυνείδητο, αλλά το γνωρίζει, αφού πριν ποτιστεί από αυτό, έτσι που το συνειδητό γίνεται υποσυνείδητο, το υποσυνείδητο γίνεται το συνειδητό, το κεφάλι γίνεται πισινός και ο πισινός γίνεται κεφάλι!"

    Αυτές οι γραμμές είναι ίσως η ουσία της δημιουργίας της τέχνης αλλά και του Λόγου γενικότερα. Πριν μιλήσουμε, σκεπτόμαστε. Πριν σκεφτούμε υπάρχει ο Λόγος σαν απροσδιόριστη εικόνα στο μυαλό μας. Ετσι απροσδιόριστα (υποσυνείδητα) αυτή η εικόνα γίνεται σκέψη, γίνεται Λόγος, γίνεται λόγια, γίνεται πράξη και έργα, γίνεται συνειδητό. Ομως αυτό δε θα μπορούσε να είναι μονόδρομος γιατί τότε τα έργα μας, οι πράξεις μας, τα λόγια μας θα ήταν προϊόν ενός μαύρου κουτιού (λέγε με υποσυνείδητο) που παράγει τυχαίες εικόνες που κάνει συγκεκριμένες το συνειδητό. Αρα το περιβάλλον, η παιδεία, οι εμπειρίες μας δε θα είχαν επίδραση πάνω μας. Φυσικά όμως και έχουν και έτσι υπάρχει αυτή η όσμωση μεταξύ υποσυνείδητου και συνειδητού που κάνει το κάθε άνθρωπο τόσο ξεχωριστό ακόμα και το κάθε έργο του ίδιου ανθρώπου διαφορετικό από προηγούμενα.

    Γιαυτό το λόγο άλλωστε δεν είναι όλα τα έργα οποιουδήποτε μεγάλου καλλιτέχνη το ίδιο σπουδαία, γιαυτό κάποια από αυτά είναι ανεπανάληπτα ακόμα και για τον ίδιο τον δημιουργό.
    Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη Andreas2000gr : 30-01-2011 στις 16:53

  5. #5
    Μέλος PhotoMind Το avatar του χρήστη mandragoras
    Εγγραφή
    14-09-2009
    Περιοχή
    αθηνα
    Μηνύματα
    2,206

    Προεπιλογή Απάντηση: Σκέψεις προς σκέψην

    μα ποτε ενας μεγαλος καλιτεχνης δεν ειχε δυο η πολλα εργα ...

    ενα εχει, το πρωτο!

  6. #6
    Μέλος PhotoMind Το avatar του χρήστη fivos
    Εγγραφή
    10-01-2008
    Ηλικία
    55
    Μηνύματα
    1,315

    Προεπιλογή Απάντηση: Σκέψεις προς σκέψην

    Παράθεση Αρχικό μήνυμα απο Andreas2000gr Εμφάνιση μηνυμάτων
    Ετσι απροσδιόριστα (υποσυνείδητα) αυτή η εικόνα γίνεται σκέψη, γίνεται Λόγος, γίνεται λόγια, γίνεται πράξη και έργα, γίνεται συνειδητό. Ομως αυτό δε θα μπορούσε να είναι μονόδρομος γιατί τότε τα έργα μας, οι πράξεις μας, τα λόγια μας θα ήταν προϊόν ενός μαύρου κουτιού (λέγε με υποσυνείδητο) που παράγει τυχαίες εικόνες που κάνει συγκεκριμένες το συνειδητό. Αρα το περιβάλλον, η παιδεία, οι εμπειρίες μας δε θα είχαν επίδραση πάνω μας. Φυσικά όμως και έχουν και έτσι υπάρχει αυτή η όσμωση μεταξύ υποσυνείδητου και συνειδητού που κάνει το κάθε άνθρωπο τόσο ξεχωριστό ακόμα και το κάθε έργο του ίδιου ανθρώπου διαφορετικό από προηγούμενα.

    Γιαυτό το λόγο άλλωστε δεν είναι όλα τα έργα οποιουδήποτε μεγάλου καλλιτέχνη το ίδιο σπουδαία, γιαυτό κάποια από αυτά είναι ανεπανάληπτα ακόμα και για τον ίδιο τον δημιουργό.
    Ενδιαφέρουσες σκέψεις Αντρέα...
    Εγώ θα σταματούσα ακόμη περισσότερο, σ' αυτό που σημείωσα με bold:
    και έτσι υπάρχει αυτή η όσμωση μεταξύ υποσυνείδητου και συνειδητού

    Διαβάζοντας όλο αυτό το κατεβατό από λογοπαίγνια στο πρωτότυπο κείμενο, εχω την αίσθηση ότι ο συγγραφέας μάλλον αυτοϊκανοποιείται:
    Παίζει δηλ. με τις λέξεις απλώς για την απόλαυση του παιχνιδιού με τις λέξεις, για να του αναγνωρίσουμε πόσο καλός είναι σ' αυτό το παιχνίδι και τίποτα παραπάνω ή στην καλύτερη περίπτωση προσπαθεί να ειρωνευτεί το παιχνίδι κι αυτούς που το παίζουν.

    Εγώ πιστεύω πως η όσμωση που αναφέρεις και -κυρίως- η διαδικασία της καλλιτεχνικής δημιουργίας είναι πιο σημαντική μακροπρόθεσμα για έναν καλλιτέχνη απ' ότι είναι το αποτέλεσμα - είτε το καταλαβαίνει είτε όχι.
    Το αποτέλεσμα (φωτογραφία, ποίημα, ζωγραφικός πίνακας) μπορεί να έχει διάφορες αξίες για κάποιο τρίτο παρατηρητή...
    Για την γκαλερί μεταφράζεται σε λεφτά, στον Χ θεατή μπορεί να αγγίξει κάποια βιώματα, κάποιες ασυνείδητες χορδές ή και να του είναι παγερά αδιάφορο, για έναν επαγγελματία (ή μή) κριτικό μπορεί να είναι η ευκαιρία να δείξει το μεγαλείο της σκέψης του με λέξεις-δηλητήριο, κ.ο.κ.

    Για τον ίδιο τον καλλιτέχνη όμως, νομίζω πως το αποτέλεσμα είναι σημαντικό μ' ένα λιγότερο "χρηστικό", έναν λιγότερο χειροπιαστό τρόπο.
    Κάθε (καλλιτεχνικό?) έργο αποτελεί μια πολύτιμη ανάμνηση του παλιότερου εαυτού μας (έστω κι αν ήταν κάποιες ώρες ή μέρες πριν), μια σελίδα ενός προσωπικού ημερολογίου που δεν έχει λέξεις, μια θαμπή προβολή στον πραγματικό κόσμο της εξέλιξης της προσωπικής μας δημιουργικής διαδικασίας (κάτι σαν την κορυφή του παγόβουνου), μια ασαφή ένδειξη του σταδίου ωριμότητας που βρισκόμαστε στην αγωνία μας να καταλάβουμε τον εαυτό μας σε σχέση με τον κόσμο.

    Το γεγονός πως ο κύριος τρόπος επικοινωνίας μας είναι οι λέξεις, μας έχει κάνει να τις υπερτιμούμε και να πιστεύουμε πως μπορούν να εκφράσουν όλη την απόλυτη αλήθεια του κόσμου. Η αλήθεια είναι πως οι λέξεις δημιουργήθηκαν για να περιγράψουν τον υλικό κόσμο, βασικές ανάγκες και εμπορικές συναλλαγές.
    Χρησιμοποιώντας λέξεις για να περιγράψουμε την πολυπλοκότητα και τις αντιφάσεις του εσωτερικού μας κόσμου ή να κρίνουμε μια καλλιτεχνική δημιουργία, συνήθως καταφεύγουμε σε φτωχές μεταφορές ή σε ένα ποιητικό (ελειπτικό) λόγο, μπας και καταφέρουμε να αναιρέσουμε λίγο αυτή τη συντριπτική σαφήνεια των λέξεων και αναδυθεί ανάμεσα από αυτές μια πιο καθαρή -ασαφής- αλήθεια.

    Με τον ίδιο τρόπο, το γεγονός πως ζούμε σε μια καταναλωτική/βιομηχανική εποχή, μας κάνει να εστιάζουμε υπερ το δέον στο προϊόν της καλλιτεχνικής δημιουργίας.
    Αναζητούμε δηλ. τις χειροπιαστές αισθήσεις (αυτές που μπορούν να μετρηθούν και να πωληθούν) και υποτιμούμε την αξία που έχει για μας -αυτή καθ' αυτή- η εσωτερική διαδικασία που γέννησε αυτό το "προϊόν".

    Για μένα πάντως αυτή η εσωτερική διαδικασία είναι που έχει τη μεγαλύτερη αξία. Το καλλιτεχνικό έργο, είναι απλά "ο επιθανάτιος ρόγχος της αίσθησης".

    ...κι επειδή πολύ ενέδωσα στην υπερανάλυση μέσω -δοκιμιακών- λέξεων, σας παραθέτω κάτι που έγραψα πριν μερικά χρόνια κι αισθάνομαι πως έχει να κάνει λίγο με τον όλο προβληματισμό
    (ίσως βέβαια και να μη κολλάει καθόλου και να είναι μια δική μου λεκτική παραίσθηση - με τις λέξεις εξ' άλλου ποτέ δε μπορείς να είσαι σίγουρος )

    Φ.

    ====================================
    Ο επιθανάτιος ρόγχος της αίσθησης

    Διαλέγω ένα μολύβι μαύρο, το σφίγγω στο δεξί μου χέρι.
    Ανατριχιάζω με την αίσθηση, πως θέλω πάλι, κάτι να σου πώ.
    Τρέμω ξανά, μπροστά στην αίσθηση των στίχων που φαντάζουν ψεύτικοι
    μα τρέμω και μπροστά στους στίχους, που μοιάζουν με δικές σου αλήθειες
    γιατί εγώ θέλω απλά και μόνο,
    κάτι δικό μου να σου πώ.
    Κάτι δικό μου.

    Στίχοι θνησιγεννείς και δύσμοιροι, σαν νεογέννητα του τρίτου κόσμου.
    Ψυχοραγούν. Μόλις τους γράψω, έχουν πεθάνει ήδη.
    Η νιότη τους ακαριαία. Η εφηβεία τους φλεγόμενη.
    Μια φλόγα απαλή, καίει το χαρτί ξωπίσω τους, γεμάτη χρώματα
    και μόνο η τέφρα μένει - γραφίτης και χαρτί, στάχτη φλεγόμενη -
    κι ένας καπνός, που ζευγαρώνει
    με τον καπνό απ’ το τσιγάρο μου, τις εξατμίσεις των αυτοκινήτων,
    την μυρωδιά από τις τηγανητές πατάτες του ισογείου,
    και τον αέρα που ανασαίνω.

    Κι ύστερα από καιρό,
    γελοίοι τυμβωρύχοι, των στίχων μας την τέφρα θα συλήσουν
    και θα την σύρουν σε λογοτεχνικά μνημόσυνα
    - μούμιες που δίνουν σε άλλες μούμιες το φιλί της ζωής -

    Μα δεν μπορείς, όσο κι αν θές, να διαβάσεις την στάχτη.
    Δεν αρκεί να σου ζωγραφίσω τη φλόγα.
    Δεν είναι πλάσματα οι στίχοι,
    να τους ντύσεις με ρούχα όμορφα, να τους αναστήσεις με λέξεις.
    Είναι μόνο ο επιθανάτιος ρόγχος της αίσθησης.

    Κι αν ήσουνα εδώ... τώρα που γράφω ;
    αν μου άγγιζες το χέρι ;
    (αλήθεια πόσα αγγίγματα, πόσες φορές, πόσοι άνθρωποι...)
    κι αν βύθιζες το βλέμμα σου στα μάτια μου ;
    (αλήθεια πόσα πρόσωπα, πόσες ματιές, πόσοι αιώνες...)
    Ναι, σίγουρα οι λέξεις μου πάλι θα πέθαιναν,
    δεν έχω ψευδαισθήσεις.
    Θα έλιωναν. Θα φλέγονταν. Τη μοίρα τους θα ακολουθούσαν,
    γιατί η στιγμή,
    κι η πιό μικρή, κι η πιό ανάλαφρη στιγμή - μη ξεγιελέσαι -
    είναι η αέναη αμφίεση του πανταχού παρόντος χρόνου.
    Μπορεί όμως τότε οι λέξεις μου, να καίγονταν χαμογελώντας
    γιατί κατάφεραν να δούν, έστω για λίγο,
    πώς μοιάζει η φλεγόμενη εικόνα τους,
    όταν πεθαίνει στον καθρέφτη των ματιών σου.

    Ν.Ιωνία, 4 Ιουλίου 96
    Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη fivos : 31-01-2011 στις 00:40

  7. #7
    Μέλος PhotoMind Το avatar του χρήστη mandragoras
    Εγγραφή
    14-09-2009
    Περιοχή
    αθηνα
    Μηνύματα
    2,206

    Προεπιλογή Απάντηση: Σκέψεις προς σκέψην

    το 96 εγραφες ετσι?? δηλαδη τωρα μονο αναπνεεις?

  8. #8
    Μέλος PhotoMind Το avatar του χρήστη stefanos_k
    Εγγραφή
    23-02-2010
    Περιοχή
    Αετός Καρύστου, Εύβοια
    Ηλικία
    58
    Μηνύματα
    521

    Προεπιλογή Απάντηση: Σκέψεις προς σκέψην

    οι στίχοι σου μου έδωσαν την ανάμνηση εκείνου το φσσσς που έκαναν τα πρώτα φλας.
    που έκαιγαν με μιάς την σκόνη τους και έδιναν την λάμψη για ελάχιστο χρόνο
    απαραίτητο για να φωτίσει την σκηνή του φωτογράφου

    όπως τα λες είναι
    και εμείς, οι ανόητοι, προσπαθούμε με φλασιές, φλόγες της στιγμής που "μόλις τους γράψουμε, έχουν πεθάνει ήδη" να περάσουμε τα "νεογέννητα (μας) του τρίτου κόσμου" σα σποράκια, σε ένα λουκι, που ίσως τα βγάλει σε ένα χωράφι, και που ίσως ανθίσουν. Για λίγο.
    Γιατί τα έχει ανάγκη η ψυχή μας αυτά τα ανθάκια.

    καλημέρες
    (ξανάρχισα να πίνω καφέ)
    you see , you feel , and the surprised eye , responce
    το blogάκι μου

  9. #9
    Μέλος PhotoMind
    Εγγραφή
    13-05-2010
    Περιοχή
    Αττική
    Ηλικία
    38
    Μηνύματα
    217

    Προεπιλογή Απάντηση: Σκέψεις προς σκέψην

    Πολύ ωραίο, στην απλότητά του, ποίημα.
    Πρέπει να αγωνιστείς σκληρά ενάντια στη μόλυνση της ευφυΐας, ώστε να γίνεις ένα ζώο με πολύ οξυμένα ένστικτα - ένα είδος διαισθητικού μέσου- έτσι ώστε το να φωτογραφίζεις να μετατραπεί σε μια μαγική πράξη -και σιγά-σιγά κι άλλες, περισσότερο υπαινικτικές εικόνες ν’ αρχίσουν να εμφανίζονται πίσω από την ορατή εικόνα- για την οποία ο φωτογράφος δεν μπορεί να θεωρηθεί υπεύθυνος
    Robert Doisneau

  10. #10
    Μέλος PhotoMind Το avatar του χρήστη Ζήσης Καρδιανός (ziskar)
    Εγγραφή
    21-10-2009
    Περιοχή
    Ζάκυνθος
    Ηλικία
    58
    Μηνύματα
    977

    Προεπιλογή Απάντηση: Σκέψεις προς σκέψην

    Πολύ ενδιαφέρουσα όλη η κουβέντα, αλλά το ποίημα του Φοίβου ήταν το αποκορύφωμα.
    Το βρήκα πολύ σχετικό με την ουσία του προβληματισμού που αναπτύχθηκε πιο πάνω, αλλά μου άρεσε που διαβάζοντάς το έβλεπα εικόνες, το ποίημα είχε αυτή την εικονοπλαστική ιδιότητα και επίσης μικρές εκπλήξεις και μια χρήση της καθημερινότητας που μου θύμισαν την ποίηση της Δημουλά.
    A thousand voices crying in the wilderness, begging to be heard...but no one is listening because everyone is talking...

Δικαιώματα - Επιλογές

  • You may not post new threads
  • You may not post replies
  • You may not post attachments
  • You may not edit your posts
  •  
  • BB code is σε λειτουργία
  • Τα Smilies είναι σε λειτουργία
  • Ο κώδικας [IMG] είναι σε λειτουργία
  • [VIDEO] code is σε λειτουργία
  • Ο κώδικας HTML είναι εκτός λειτουργίας