Εμφάνιση αποτελεσμάτων : 1 έως 1 από 1
  1. #1
    Μέλος PhotoMind Το avatar του χρήστη digibill
    Εγγραφή
    23-02-2008
    Περιοχή
    Αθήνα
    Ηλικία
    36
    Μηνύματα
    4,399

    My Social Networking

    Add digibill on instagram

    Προεπιλογή Cristopher Anderson: "Son"

    Στα πλαίσια μιας μίνι έρευνας για ένα μικρό δοκίμιο, έπεσα πάνω στο έργο του Christopher Anderson. Ο Anderson είναι φωτογράφος, μέλος του πρακτορείου Magnum. Έγινε γνωστός το 1999 όταν επιβιβάστηκε μαζί με πρόσφυγς από την Αιτή σε μια ξύλινη βάρκα, αποτυπώνοντας την προσπάθειά τους να φτάσουν στην Αμερική. Η βάρκα τελικά βούλιαξε! Εδώ θα σταθώ στο έργο του Anderson με τίτλο “Son” το οποίο θεματολογικά στρέφεται στην οικογενειακή του ζωή, με φωτογραφίες των παιδιών, της γυναίκας και του πατέρα του.

    Οι φωτογραφίες του είναι χαρακτηριστικές αυτού που θα μπορούσαμε να πούμε σύγχρονη φωτογραφία – ντοκουμέντο: στρέφει το φακό του σε θέματα από την καθημερινότητά του και αιχμαλωτίζει φευγαλέες στιγμές κρατώντας όμως μια φορμαλιστικά απλή, «ευθεία» προσέγγιση. Η φυσική χρήση του χρώματος και η γενικά απλή φόρμα (πχ χωρίς δραματικές γωνίες λήψης ή έντονη επεξεργασία κλπ) δίνει την εντύπωση φυσικότητας, απλής καθημερινής καταγραφής. Κάθε φωτογραφία μοιάζει μη βεβιασμένη, η παρουσία του φωτογράφου – συγγενή δεν γίνεται αντιληπτή (ακόμη κι όταν τα παιδιά του κοιτάνε απευθείας στον φακό, μοιάζουν να απευθύνονται στο θεατή κι όχι στον πατέρα τους).



    Ωστόσο, κάθε φωτογραφία, ακόμη κι αυτές που θεματικά κινούνται στο τετριμμένο (πχ μερικά παιχνίδια στο γυμνό πάτωμα) ή αυτές που είναι πιο αφηρημένες (πχ τα κλαδιά ενός δένδρου ή οι σταγόνες νερού στο ντους που πλένονται το παιδί κι η γυναίκα του φωτογράφου) είναι γεμάτες ένταση και συναίσθημα, χωρίς όμως αυτό το συναίσθημα να αποτελεί ευθύ συναισθηματισμό ή λυρισμό.



    Ποιο είναι όμως πραγματικά το θέμα του Anderson; Είναι προφανές ότι αυτή η ένταση και το συναίσθημα δεν προέρχονται από τα προφανή θέματα του “Son”. Το αληθινό θέμα της σειράς, πηγή της έντασής της, είναι ο τρόπος με τον οποίο ο φωτογράφος αντιμετωπίζει τους ρόλους του ως πατέρας κι ως σύζυγος. Οι φωτογραφίες των παιδιών του δεν μιλάνε για παιδιά, αλλά για πατρότητα και γονικές σχέσεις. Η οπτική αυτή φαίνεται εναργέστερα από το γεγονός πως ο φωτογράφος επέλεξε να αναπτύξει το έργο στα πλαίσια μιας αφήγησης – παρεμβάλλοντας φωτογραφίες από σύννεφα, δένδρα ή από το γηράσκον σώμα του πατέρα του (ο οποίος πάσχει από ανίατη ασθένεια), ο Anderson μας προσφέρει μια οπτική του τρόπου με τον οποίον αντιλαμβάνεται τη σχέση του με την οικογένεια: οι συναισθηματικοί δεσμοί, ο ρόλος του ως πατέρα κι ως συντρόφου, η συναισθηματική μεταβολή (η γυναίκα από ερωτικός σύντροφος γίνεται μητέρα, αλλά παραμένει ερωτεύσιμη) και, τέλος, η ανάπτυξης μιας εξωτερικής οπτικής ενός τρίτου-προσώπου απέναντι στον ίδιο του τον εαυτό που μεγαλώνει (η γέννηση ενός παιδιού συνήθως σημαίνει ευτυχία για τη νέα ζωή, αλλά ταυτόχρονα καθιστά εμφανές στους γονείς το γεγονός ότι δεν είναι πια παιδιά οι ίδιοι, αλλά ενήλικες που μεγαλώνουν).



    Όλα αυτά βεβαίως δε σημαίνουν ότι ο Anderson (ή η φωτογραφία – ντοκουμέντο γενικώς) λειτουργούν στενά εννοιολογικά. Αντιθέτως, ο φωτογράφος απεικονίζει την ατομική του αντίληψη για την πραγματικότητα που βιώνει, μέσω εικόνων του πραγματικού κόσμου· μιλά για τον τρόπο με τον οποίο βιώνει κάποιες καταστάσεις κι όχι για αφηρημένες έννοιες γενικά (πχ η πατρότητα που περιγράφει ο Anderson δεν είναι ένα γενικό σχόλιο στον οποιοδήποτε πατέρα, αλλά μια απεικόνιση της δικής του βιωματικής και συναισθηματικής εμπειρίας). Και με αυτόν τον τρόπο, το γνωστοποιει στους ανθρώπους με παρόμοιες εμπειρίες.



    Σε αυτό το σημείο γίνεται εμφανής μία από τις πιο σημαντικές πτυχές της φωτογραφίας - ντοκουμέντου (και της φωτογραφία γενικότερα), αυτή της ιδιωματικής γλώσσας της φωτογραφίας ως μέσο έκφρασης: ακόμη και αν το θέμα της φωτογραφίας φαίνεται σαφώς αναγνωρίσιμο και κατανοητό, αυτό δεν σημαίνει πως ο καθένας με καλή όραση μπορεί εύκολα να καταλάβει (ή, ακόμα καλύτερα, να επικοινωνήσει) το πραγματικό περιεχόμενο της ίδιας της φωτογραφίας. Για παράδειγμα, η φωτογραφία του Anderson με το παιδί που κοιμάται δεν είναι μια καλή φωτογραφία επειδή απεικονίζει όμορφα ένα χαριτωμένο παιδί.



    Η πραγματικότητα εδώ είναι μόνο η πρώτη ύλη από την οποία ο φωτογράφος πλάθει τα προσωπικά συναισθήματα του στη φωτογραφία. Κατά τον ίδιο τρόπο, η φωτογραφία των ποδιών της γυναίκας του που βρίσκεται στην γωνία του κρεβατιού δεν είναι απλά ένα αισθησιακό γυμνό, αλλά μεταδίδει στον θεατή τη στάση του φωτογράφου απέναντι στη γυναίκα του ως αντικείμενο του πόθου και ταυτόχρονα την αίσθηση της οικειότητας, της ζεστασιάς της οικιακής εστίας (με την διαστρωματωμένη παρουσία του «εσωτερικού» και του «εξωτερικό» κόσμου στην φωτογραφία μέσω του διαχωρισμού που δημιουργεί το παράθυρο).



    Αυτό που τελικά μου μένει είναι μια ανάμικτη αίσθηση: απόλαυση καλών φωτογραφιών, μα και προβληματισμός για τη φύση της ίδιας της φωτογραφίας στις μέρες μας, μέσα σε ενότητες σαν κι αυτή. Κι αυτό διότι τέτοια έργα, πολύ ενδιαφέροντα ομολογουμένως, διατηρούν μονίμως έντονο τον προβληματισμό μέσα μου: παρόλο που ο φωτογράφος δείχνει ότι χειρίζεται καλά το μέσο του και μπορεί να μας δώσει αυτοτελείς Φωτογραφίες (σαν την τελευταία με τα πόδια της γυναίκας στο παράθυρο, ή το πορτραίτο παιδιού και γυναίκας μες στην μπανιέρα, που για μένα είναι εξαιρετικές φωτογραφίες), γιατί επιλέγει να συμπεριλάβει φωτογραφίες σαν κι αυτές:



    ...που ναι μεν συμμετέχουν ενεργά στην αφηγηματική ροή αλλά, όπως και να το κάνουμε, δεν έχουν επουδενί την αυτοτελεί δύναμη των προηγουμένων; Ακόμη και η φωτογραφία με το στέρνο του πατέρα του (παραπάνω), αν και σαφώς πιο "φωτογραφική" από αυτές τις δυο, αποκτά μεγλύτερη αξία ως φορέας νοήματος μες στη σειρά παρά από την αυτοτελή της φωτογραφική υπόσταση.

    Με άλλα λόγια, η εποχή που οι φωτογραφικές μονογραφίες (ακόμη και στη φωτογραφία-ντοκουμέντο) διέπονταν ενοποιητικά από την αυτοτελή ισχύ των επιμέρους φωτογραφιών, μήπως έχει παρέλθει; Είναι άραγε τόσο απαραίτητη η "αφηγηματική σειρά" σήμερα; Κι αν ναι, αυτό σημαίνει πως οι "κλασσικά" προσεγγισμένες μοπνογραφίες σήμερα δεν έχουν πια κάτι να μας πουν, ή μήπως λόγοι κοινωνικοί (πχ υπερέκθεση σε μεμονομένες φωτογραφίες στα social media, τρομερή ανάπτυξη της φωτογραφίας παγκοσμίως κλπ) μας σπρώχνουν να αναζητάμε ένα συναικτικό πλαίσιο στη θέαση φωτογραφιών, χωρίς όμως ταυτόχρονα να αναγκαζόμαστε να έχουμε και βαθιά γνώση της «γλώσσας» του μέσου...;

    Οι υπόλοιπες φωτογραφίες του project βρίσκονται εδώ.
    Συνημμένα Thumbnails Συνημμένα Thumbnails Πατήστε στην εικόνα για να τη δείτε σε μεγένθυνση Όνομα:  son004.jpg Εμφανίσεις:  93 Μέγεθος:  61.0 KB   Πατήστε στην εικόνα για να τη δείτε σε μεγένθυνση Όνομα:  son014-DUP.jpg Εμφανίσεις:  94 Μέγεθος:  77.7 KB   Πατήστε στην εικόνα για να τη δείτε σε μεγένθυνση Όνομα:  ANC2009001G00183a.jpg Εμφανίσεις:  91 Μέγεθος:  289.5 KB   Πατήστε στην εικόνα για να τη δείτε σε μεγένθυνση Όνομα:  son013-DUP.jpg Εμφανίσεις:  94 Μέγεθος:  105.6 KB   Πατήστε στην εικόνα για να τη δείτε σε μεγένθυνση Όνομα:  son020-DUP.jpg Εμφανίσεις:  92 Μέγεθος:  105.4 KB  

    Πατήστε στην εικόνα για να τη δείτε σε μεγένθυνση Όνομα:  son001.jpg Εμφανίσεις:  94 Μέγεθος:  69.4 KB   Πατήστε στην εικόνα για να τη δείτε σε μεγένθυνση Όνομα:  son012-DUP.jpg Εμφανίσεις:  96 Μέγεθος:  105.4 KB   Πατήστε στην εικόνα για να τη δείτε σε μεγένθυνση Όνομα:  son030-DUP.jpg Εμφανίσεις:  93 Μέγεθος:  141.8 KB   Πατήστε στην εικόνα για να τη δείτε σε μεγένθυνση Όνομα:  son006-DUP.jpg Εμφανίσεις:  93 Μέγεθος:  303.4 KB   Πατήστε στην εικόνα για να τη δείτε σε μεγένθυνση Όνομα:  son018-DUP.jpg Εμφανίσεις:  90 Μέγεθος:  155.1 KB  

    Πατήστε στην εικόνα για να τη δείτε σε μεγένθυνση Όνομα:  son037-DUP.jpg Εμφανίσεις:  95 Μέγεθος:  48.9 KB   Πατήστε στην εικόνα για να τη δείτε σε μεγένθυνση Όνομα:  son019-DUP.jpg Εμφανίσεις:  94 Μέγεθος:  297.7 KB  

Δικαιώματα - Επιλογές

  • You may not post new threads
  • You may not post replies
  • You may not post attachments
  • You may not edit your posts
  •  
  • BB code is σε λειτουργία
  • Τα Smilies είναι σε λειτουργία
  • Ο κώδικας [IMG] είναι σε λειτουργία
  • [VIDEO] code is σε λειτουργία
  • Ο κώδικας HTML είναι εκτός λειτουργίας